Öküzün Tren'e

Deli, kapkara, dev gibi bir boğaydı. Gençliğinin yemyeşil ovaları tükenmiş, artık kuru, susuz bir düzlüğe gelmişti. Yaşı ilerlemiş her boğa gibi, onun erkekliğini de aldılar elinden. Bundan sonra, ona öküz diye hitap ettiler.

Erkekliğini kaybettikten sonra huyu değişti Deli'nin. Yumuşak başlı biri oldu, sakin sakin duruyor, yaşadığı hayatın aslında ne kadar anlamsız olduğunu kendi kendine tekrar ediyordu. Eskiden, genç ve kuvvetli bir boğayken, hayatın anlamının döl vermek, neslini sürdürmek olduğunu düşünürdü; hiç aşık olmamıştı.

Şimdi, döl verme kuvvetini kaybettiği ve alay konusu olduğu bu günlerde, belki de hiç aşık olmayarak bir yanlış yaptığını düşünüyordu. Yıllarca döl vermiş, nesil sürdürmüştü de ne olmuştu? Çocukları insanlara yem ve köle olmamış mıydı? Bu muydu onun hayatının amacı? Yaşadığı hayatın anlamsızlığı onu düşündürüyor, Deli'yi intiharın kıyılarına sürükleyip duruyordu.

Sonra bir gün, her öküzün kaderinde olan bir şey, ona da oldu. Deli, parlak raylar üzerinde hızla giden, İstanbul'dan yolcu toplayıp doğu anadoluya yolcu getiren o trene aşık oldu; Doğu anadolu ekspresine.

Nihayet aşkını, hayatının yeni anlamını bulmuştu. Her şey çok çabuk gelişti, Deli, yalnızca beş sefer gördüğü trene delicesine aşık olmuştu. Hadım edildikten sonraki içe kapanıklığı onu perişan ediyordu. Yalnızca bakabiliyordu trene, içindekileri söylemye bir türlü cüret edemiyordu. Bu aşk onunla beraber mezara gidecekti görünüşe göre.

Öyle olmadı.

Deli, gençliğindeki heyecanı hâla tam olarak kaybetmiş değildi. Evet, konuşamayacaktı belki ama bir dahaki buluşma için kesin kararını vermişti, sevdiğini bir şekilde şaşırtacak, o da eğer olumlu bir yanıt verirse beraber yepyeni bir hayata yelken açmanın saadetini tadacaktı. İki gün bekledi sevdiğini, nihayet zamanı geldiğinde rayların kenarında duruyordu.
Karşıdan, sevgilisinin geldiğini gördü, biraz tereddüt etti, olur muydu? Olumlu bir cevap alabilir miydi? Sevgilisi yaklaşıyordu, harekete geçmeliydi. Yada geçmemeli miydi? Ya ondan rahatsız olup geldiği yolu değiştirip, oraya bir daha hiç uğramamaya karar verseydi? Ne yapardı deli o zaman? Sevdiği yaklaşmaya devam ediyordu, Deli bir anda kararını verdi, raylara çıktı ve delicesine sevdiği Doğu ekspresine yürekten bir öpücük kondurmak için dudaklarını ileri uzattı.

Aşık olan fotoğraf makinaları

Ahmet bir fotoğraf makinasıydı ve bir mankene fena halde vurulmuştu. Ahmet, yapısı gereği ara ara gören, sık sık sadece bakan bir makinaydı. Yüzyıllık bir geyiği sürdürmek zorunda oluşu onu da elbette üzüyordu ama, yapacak bir şeyi yoktu; Ahmet bir fotoğraf makinasıydı ve yalnızca ona ihtiyaç duyulduğunda görürdü.

İşte, bizim aylarımıza göre yaklaşık beş ay önce görmüştü sevdiğini. Onu görünce içinde bir yerler “çıt” etmişti. Sonra “klik” de etmişti içindeki o yer; sevgilisini Ahmetin o muazzam hafızasına atıvermişti. Ahmet, yaşamı boyunca çok manken görmüştü. Onlara ve onların o sahte gülüşlerine, sahte çekici dudaklarına ve sahte ince bellerine çok aşinaydı. Hatta bir gün, mankenleri beğenmemesinin anormal olup olmadığını düşünmüş, ibne olup olmadığı hakkında kafa patlatmıştı. Ardından flaş patlamıştı ve Ahmet onu görmüştü. Hayır, kesinlikle ibne değildi. Ahmet artık aşık bir Ahmet olmuştu.

Her gün, sahibi onu kapatmadan önce bir fırsatını bulur sevgilisinin resimlerine bakardı, daha doğrusu “düşünürdü” onları. Ahmet, her ayrıntıyı kaydedebilen harika bir hafızaya sahipti. Sahibi onu kapatana kadar biraz uğraşır, nihayet Ahmet’in pilini çıkarır kenara koyardı. Olsundu, Ahmet için bu kısacık süreler de yeterdi. Sevgilisi, ah onun o güzel sevgilisi.

Bir gün, Ahmetteki bu aşıklık halini anlamayan, onu bozuldu zanneden sahibinin aklına bir fikir geldi. Ahmetin sökülüp takılabilir o muhteşem hafızasındaki her şeyi zalim bil bilgisayarın eline teslim etti ve hafızasına format attı.

Sevdiğinin, o kirpiklerinden hayat ışığı fışkıran, göz kapaklarında cennet yatan, dilinden en güzel sesler çıkan sevgilisinin hayali hafızasından kaybolup giden Ahmet dayanamayıp delirdi. Ahmet’in neden bu hale geldiğini yine anlamayan sahibi, onun iyice bozulduğuna kanaat getirdi ve onu karanlık bir deponun ücra bir köşesine attı.

Her meczup gibi ne hatırladığına, neyin hakikat olduğuna emin olmadan karanlıkları çekti Ahmet.

Bir acayip adam

Anası Suphiyı ve büyük bir umudu aynı anda doğurdu. Suphi ağlamadı ilkin, korktular. Ağlasın diye küçücük kıçına vurdular. Erkekler ilk o zaman ağladı ve büyümeye başladılar. Hayaller görüp kırıldılar, iyice büyüdüler, oyuncakları olmadığını anladılar ve onların “oyuncakları olduğuna inandır”acak kimseleri olmadı. Biraz daha büyüdüler, erkerkler kavga etmeyi, çalmayı ve sigara içmeyi öğrendiler. Biraz daha büyüdüler ve içki içmeyi öğrendiler. Sonra cigara geldi, onu da öğrendiler -bir kısmı tabii- bir kısmı, o sırada büyümeyi bıraktı. Suphi büyümeyi bırakmayanlardandı, ilkokuldan sonra okumadı. Kaportacıya girdi, eti de kemiği de kendine ait olmayan her erkek gibi, isyan etmeyi seçti. Delirdi, çıktı işten. Parası olunca orospusu ve cigarası vardı. Askere gitti sonra, geri geldi. İşsizdi, kafası çok bulanıktı ve sabahtan akşama kadar babasını, hayat derslerini dinliyordu. Sıkıldı bir yerde. Umutla beraber girdiği evden, sırtına umutsuzluğu giyerek çıktı dışarı. Umudu aramaya çıktı, bulmadan eve geri dönmeyeceğine yemin etti.

Bir karar vermiş erkekler, gururlarını bir kenara bırakamadılar. Bir karar, olsa olsa bir karardı ve kimse haberdar olmadan ondan vazgeçilebilirdi. Vazgeçmediler. Evin bahçesinden bir çıkış çıktılar ki, karşıda alev alev gökler yüzüyor, akşam çökmek için gündüzle güreş tutuyor ve mahallenin çocukları evden ulumalarla çağrılıyordu. Ezan bu sefer, akşam namazının geldiğini değil de, erkeklerin öldüğünü bildirir gibi yavaş, hüzünlü bir makamdan okunuyordu. Suphi cebine baktı, deniz olsaydı denize tükürürdü.

Alaaddin'in sihirli

Alaaddin, yıllar, yıllar evvel, develer tellal pireler berber iken, Arabistan’da yahut, ona benzer, onun kadar uzak ve onun kadar kumlu başka bir yerde yaşayan, anası hasta, babası ölü bir oğlandı.

Bir gün, yolda bir çaydanlık buldu Alladdin, kirini pisini temizlemek için ovuşturdu elleriyle, iyice temizledi eve gelene kadar. Annesine gösterdi:
“Hadi anne, çay yapalım şimdi”. Annesi, avuçlarını Alaaddin’e döndürüp, medet yokmuş gibi baktı oğlunun gözlerine:
“Çay ne arar bizim evde oğlum, yemeye ekmeğimiz yok”.

İşte Alaaddin o an beyhude bir umutla dolu, yarı vazgeçmiş, dileğini diledi:
“keşke biraz çayımız olsaydı”.

Dünyanın hiçbir yerinde durduk yere çay olmazdı, Alaaddin ve annesi su içtiler, susuzluklarını giderdiler.

İyimserlik

Çok aşık olan bardak çok aşık olurmuş.

Çok aşık olan bardak, sırasıyla şunlara aşık olmuş; su, kahve, çay, vişne suyu, portakal suyu, kayısı suyu, karışık meyve suyu, tropik karışık meyve suyu. Sonra, kime aşık olursa olsun, hepsi birer birer onu terkettiğini, duygularını emip içi boş bir kabuk gibi ortada bıraktığını görmüş. Çok aşık olan bardak artık aşık olmamaya karar vermiş.

Sonra bir gün, yıkanırken düşmüş ve kırılmış. Onu çöpe atmışlar.

Güneşe tapanlar

Biz, erimiş plastikten yaratıldık. Kalbimiz, bedenimizin solunda, omzumuza yakın bir yerde bir hava kabarcığından ibarettir. Ellerimiz ve ayaklarımız, erimiş plastiğin yamuk yumuk ruhunu taşır. Saçlarımız yoktur. Yemek yemeyiz ve sıçmayız. Dişlerimizi fırçalamayız. Çünkü diş fırçası, bizim etimizden yaratılmıştır.

Gözleri görmez bir zamana doğmuşuz. Ninelerimizden hikâyeler dinlerdik, onlar böyle derdi. Sonra, zamanımıza birer göz eklenmiş, bir güneş ve bir güneş daha! Soğuktan donan fakirlere Allah’tan iki güzel hediye! Sonra zamanın gözü görmeye başlamış, dedelerimizin dedeleri ve belki onların da dedeleri yaşamışlar, gözleri çok uzağı gören zamanın eteğinin altında, cilveli karıyla gönül eğlendirmişler. Sonra, zamanı gelince, geberip gitmişler.

İşte hikâye burada başlamış, geberip giden dedelerimizden birine âşık olan zaman, ölümsüzlüğü yüzünden kederlenmiş, ağlamış. Başını yerlere vurmuş önce, sevdiğinin ölüm sebebi bizzat oymuş. O olmasaymış o çok sevdiği erimiş plastik adam ölmeyecekmiş. Sonra, kendi kendine hayıflanmanın fayda vermediğini anlamış. Aşkın yarası yavaş yavaş kapanırken, bir daha hiçbir erimiş plastik adama âşık olmamaya karar vermiş, doldurmuş avuçlarını balçıkla, sıvamış iki tane güzel, sarı ve sımsıcak gözü. Hem kendini kör etmiş, hem bizi.

Hikâye bu kadarla kalmamış, devam etmiş. Balçıkla sıvalı güneşleri almaya gelmiş hamallar. Küfelerine yüklenmişler sıcaklıkları, alıp kendi memleketlerine götürmüşler. Kimine göre güneşler zaten ayak bağıymış, kimine göre bu Allah’ın açık bir cezasıymış. Kimine göre güneşlerin gitmesinde elbet bir fayda varmış, kimine göre bu kıyamete giden yolun ilk adımıymış. Neyse, güneşleri çalınmış dedelerimiz, kendi kendilerini inandırmaya hevesli, konuşup durmuşlar aralarında. Üşümüşler.

Bir vakit sonra, elinde kıl testeresiyle topraktan yaratılma bir insan çıkagelmiş. Uzun sakalı, kalın kaşları ve kara gözleri varmış. “Bakın” demiş, dedelerimize, “ben, kaybettiğiniz güneşinizi yerine koymanız için geldim, bilin ki, Allah’ın hediyesi olan güneşlerinizi beceriksiz bir şekilde kaybetmeniz, hiç kimsenin hoşuna gitmedi! Ben, Allahın bir elçisiyim, bana inanın ve dediklerimi yapın”. Hayatlarında hiç topraktan yaratılma insan görmemiş olan dedelerimiz, inanmışlar. İlk defa bir peygambere ve onun beyaz saçlarına inanmışlar.

Dedelerimiz, her gece çalışıp odun kesiyor, bu odunları talaş yapıyor, bu talaşları birleştirip bir plaka haline getirip kıl testereli peygambere veriyorlarmış. Kıl testereli peygamber bu plakayı alıyor, güneş gibi yusyuvarlak yapıyor ve ne zaman sabah olması gerekiyorsa o zaman gökyüzüne asıyor ve yakıyormuş. Böylece gece oluncaya kadar yanıyormuş tahtadan güneş, sonra sönüyor ve gece oluyormuş. Yahut gece olduğu için sönüyormuş, ninelerimiz o kadarını anlatmadı bize.

Peygamber, her topraktan yaratılan insan gibi ölmüş. Ondan birkaç yüz yıl sonra da dedelerimiz her erimiş plastikten yaratılmış insan gibi ölmüşler. Ve şimdi biz, kendi güneşimizi yapıp her sabah ona uyanıyoruz.

Karanlıktan Çok Korkan Adamın İbretlik Hikayesi

O gece uyandığımda kafamdan “Her erkek hayatında en az bir defa gece uyanıp işemek zorunda kalacaktır.” cümlesinin geçmesini isterdim. Bunun gibi kendinden emin cümleler kurmayı takriben bir yıldır çok seviyorum. O cümle geçseydi aklımdan ve sonuna bir “herhalde.” eklemeseydim, belki işememe gerek kalmayacaktı.

Gece uyanmalarında -en azından benim için- sabah uyanmalarının güzelliği yoktur. Sabah mahmurluğunda uykuya karşı verilen mücadele, gece mevzubahis olduğunda görünmeyen tehlikeli varlıklarla verilen mücadeleye dönüşüyor. Daha sonra bu görünmeyen varlıkların dürülmüş bir kilim, belden aşağısı kaybolmuş oyuncak bir robot ve çöp tenekesi olduğunu farketmeniz mücadelenizde size herhangi bir anlamda destek olmuyor. İşte bu yüzden, gece mahmurluğumu kısa keser, arkasından bir yırtıcı yaklaşan ceylan tedirginliğiyle kafamı hemen yukarı kaldırır ve sırtımı duvara veririm. Çünkü görünmeyen şey, görünmez olduğu, gizlenmesine gerek olmadığı halde arkamdan gelecektir. Sırtımı mevsimine göre sıcak veya soğuk olan duvara verdikten sonra, evvela duvarda bir el türememesi için, sonra da görünmeyen ne varsa peşimi bırakması için dua okurum. Görünmeyen bir şeyi, bir başka görünmeyenin gücüyle def etmeye çalışır beynim.

Sonra aynalar vardır, geceleyin beni en çok korkutan şey, üzerine beyaz bir çarşaf atıp inleyen bir insan değil, gideceğim yol üzerine sinsice konuşlanmış bir aynadır. Yanlış anlamayın, ben aynalardan estetik, edebi bir kaygıyla korkmuyorum. Aynalardan şiir yazmak için korkmuyorum. Aynalardan kendime has sahte bir yabancılaşmadan dolayı da korkmuyorum. Aynalardan, suçlu, sefil, çirkin, merhamet bekleyen yüzümü göreceğim için değil, yüzümü, kendimi göremeyeceğim için korkuyorum. Dikkat ediniz, bir ayna sizi yalnızca zifiri karanlıkta yalnız hissettirir.

Ayağa kalkabilirim. İki ayağı üzerine kalkmak, esasında insanı hayvandan ayıran en temel özelliktir. Ayağa kalkabilir ve kapıya kadar yürüyebilirim. Kapının hemen yanında bir ayna olmasa, kapıyı açabilir, biraz hızlı adımlarla koridoru geçebilir ve aydınlık bir aynalı odada rahat edebilirim. Ama kapının bekçisi, sabahları ayna, geceleri kör kuyu kılığındaki o şey, kapının yanında beni beklemektedir. Sanki içerisinde bir şey bana saldırmak için zayıf bir anımı bekliyordur ve benimle göz göze geldiği anda beni mahvedeceğini biliyordur. Sonra yüzümü parçalayacak, korkudan hareketsiz kalmış dehşet içerisindeki bedenimi o her gece duyup da korktuğum sesler eşliğinde paramparça edecektir. Düşünün hele, bedeniniz parçalanırken duyduğunuz seslerin -son sesler- kapı gıcırtıları ve rüzgar uğultuları olması ne kadar kahredicidir!

Ayağa kalkabilirim. Ayağa kalkarım. Ayağa kalkar ve etrafıma bakarım. Dört duvar, bir tavan ve bir de zeminden ibaret yerde tek çıkış noktama bakarım. Odadan çıkmaya korkan biri için, en elverişli çıkış balkon kapısıdır. Zira balkon penceresi, içinden insanların geçmesi için değil, havanın geçmesi için tasarlanmıştır.

İnsanların farkında olmadığı bir gerçek vardır; balkonlar, intihar için damlardan ve köprülerden daha elverişlidir. Son yolculuğunuzdan önce kendinize biraz zaman ayırabilir, bir sigara içimi sürede hayatınızın filmini gözden geçirebilir, içinden beğendiğiniz sahneleri seyredebilirsiniz. Her şeyi ölüm anına sıkıştırmaz, son anınızın keyfini çıkarabilirsiniz. Üstelik bu süre içinde en sevdiğiniz iki şarkıyı baştan sona söyleyebilirsiniz. İddiaya girerim, basit bir mezarlıkta, en sevdiği iki türküyü tekrar söyleyebilmek için dirilmek isteyen bir milyon ölü bulabilirim.

Balkona çıktım, sigaramı yaktım. Bir yandan korkuyla dolu hayatımın başarısız bir yönetmen tarafından yarım yamalak çekilmiş filmini izlerken, bir yandan en sevdiğim şarkıyı söylemeye başlamıştım: “Yetmiş bir sıcağında, canım Nurhak dağında.”

Türkü bitmişti, sigaramın yarısına gelmiştim. Artık sıkılmaya başlamıştım ve işi bitirmenin zamanı geldiğine karar vermiştim. Demirlere dayandım, aşağıya baktım. Uzun bir yolculuk olacak gibi görünüyordu.

Fermuarımı açtım ve işemeye başladım. Bedenime yayılmaya başlayan rahatlığın eşliğinde ikinci şarkıya başlamıştım: “Yallah cinler yallah, kış kış cinler kış kış!” sıvı damlacıkları uzun bir yolculuk yapıp yere çarpıyorlardı. Geri dönüp uyudum.

Her erkek, hayatında en az bir defa gece uyanıp işemek zorunda kalacaktır.